Lakowanie polega na wypełnieniu bruzd i zagłębień lakiem szczelinowym w młodych zębach stałych i mlecznych trzonowcach. Bruzdy i szczeliny mają niekorzystną budowę, ograniczającą oczyszczanie z resztek pokarmowych szczoteczką. Dochodzi wówczas do rozwoju bakterii, co sprzyja powstawaniu ognisk próchnicy we wczesnym okresie uzębienia stałego.

Zabieg uszczelniania powinno przeprowadzać się po 4 miesiącach od wyrżnięcia zęba. Ząb lakowany musi być na tyle wyrżnięty, aby można go było odizolować od śliny. Uszczelnia się trzonowce mleczne i stałe, zęby przedtrzonowe, można także lakować górne boczne siekacze stałe. Najbardziej zagrożone próchnicą są szóstki. Pojawiają się one mniej więcej w 6. roku życia, bez wypadania zębów mlecznych. Dzięki zalakowaniu zębów możemy zredukować próchnicę nawet do 90 procent.
Ząb do lakowania powinien być zdrowy, bez próchnicy. Lekarz przygotowując ząb do zabiegu, dokładnie czyści zęba wodą utlenioną i specjalnym proszkiem. Następnie płucze go strumieniem wody pod ciśnieniem, osusza sprężonym powietrzem. Na powierzchnię zębów lakowanych nakłada na 60 sekund wytrawiacz. Ponownie płucze ząb wodą, suszy i nakłada uszczelniacz do bruzd i utwardza lampą polimeryzacyjną. Zabieg jest całkowicie bezbolesny. Tak zabezpieczone zęby kontroluje się co 6 miesięcy. Tam, gdzie uszczelniacz wypadł, starł się lub wykruszył ponawia się lakowanie.
Wybarwianie płytki nazębnej
Niestety nawet zaraz po wyszorowaniu zębów, od razu odkłada się na nich bakteryjna płytka nazębna. Jest niezauważalna dla oka. Dopiero wtedy, gdy osadzą się na niej resztki pokarmowe i inne osady, staje się widoczna. Aby taką płytkę uwidocznić stosuje się wybarwianie związkami chemicznymi. Jest to bardzo praktyczny sposób na kontrolowanie higieny jamy ustnej. Płytka wybarwia się np. na kolor czerwony, dzięki czemu pacjent widzi, które miejsca są niedoczyszczane. Do wybarwiania płytki można stosować płyny oraz tabletki do ssania.